Γεια σου, Μαζώ.

Από τη Νίκαια στην κορυφή, κόντρα στο ρεύμα, μεσ’ στα μπουζούκια έγραψες καινούργιο πνεύμα. Με Gucci ύφος, βλέμμα άγριο, βαθύ, σε θέλανε σε κουτί, μα ήσουν φωτιά κι οργή. Μας τραγουδούσες «Ανήκω σ' εμένα», μα σε ζύγιζαν τα συμφέροντα τα ξένα. Γυάλινος κόσμος, λύκοι μες στη γκαρνταρόμπα, στησίματα, παγίδες... και σκάει η βόμβα. Φορούσε τη ζωή του τσίτα, στην τυφλή, μες στης Αθήνας τη μεγάλη την ντροπή! Τον φάγανε οι δήθεν, οι γυαλιστεροί, οι ψεύτικοι προστάτες κι οι δικαστές οι φτηνοί! Σαν τον Παντελή, τα ίδια έργα, ίδια πηγή, όποιος πετάει ψηλά, του σκάβουν τη γη! Μαύρο κοστούμι, λευκό το λιβάνι, κοιτάξτε τώρα τι κάναν, τιιιιι κάνεεεει... Κλινικές, υπνωτιστές, υπόγεια παιχνίδια, να σου περάσουν στα χέρια τα σημάδια. Μιλούσαν πίσω απ' την πλάτη, τρώνε και πίνουν, τα όνειρα του κόσμου στα χαρτιά τα σβήνουν. «Τον φάγανε», το λέει ο κόσμος στους δρόμους, δεν πέθανε μόνος, τον πνίξαν οι νόμοι των κορακιών που ζούσαν από τη σκιά του, κι ακόμα τρέμουνε, ρε, τη φωνή και τ’ όνομά του! Φορούσε τη ζωή του τσίτα, στην τυφλή, μες στης Αθήνας τη μεγάλη την ντροπή! Τον φάγανε οι δήθεν, οι γυαλιστεροί, οι ψεύτικοι προστάτες κι οι δικαστές οι φτηνοί! Σαν τον Παντελή, τα ίδια έργα, ίδια πηγή, όποιος πετάει ψηλά, του σκάβουν τη γη! Μαύρο κοστούμι, λευκό το λιβάνι, κοιτάξτε τώρα τι κάναν, τιιιιι κάνεεεει... Δεν λύγισε ποτέ... τον λυγίσανε. Στο Ελπίς, στην Καρνεάδου, τα ίδια κόλπα. Μα οι αθάνατοι δεν φεύγουν έτσι απλά. Ανήκεις σ' εσένα, Γιώργο. Τσίτα... Στην πρίζα. Δεν σε αγγίξανε... απλά φοβήθηκαν.